|
HISTORIA POWSTANIA USMC
Korpus Piechoty Morskiej Stanów
Zjednoczonych (ang. United States Marine Corps) - jeden z
rodzajów amerykańskich sił zbrojnych. W 2002 służyło w nim 170
tys. żołnierzy służby czynnej i 40 tys. żołnierzy rezerwy.
Korpus jest zdolny do wykonania szerokiego wachlarzu zadań. Jak
sama nazwa wskazuje, jego specjalnością jest wykonywanie
desantów morskich. Tego typu operacje zdarzają się jednak
stosunkowo rzadko. W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci
oddziały korpusu często walczą u boku oddziałów wojsk lądowych
armii amerykańskiej (US Army), wykonując podobne zadania daleko
od morza. Tak więc podczas inwazji Iraku w 2003 zachodnie
skrzydło amerykańskiego natarcia składało się z dywizji piechoty
zmechanizowanej wchodzącej w skład wojsk lądowych (US Army), a
wschodnie skrzydło z dywizji piechoty morskiej. Pomimo podobnych
ról na polu walki, istnieją bardzo istotne różnice między
wojskami lądowymi i korpusem piechoty morskiej. Oba rodzaje
wojsk prowadzą cichą ale intensywną rywalizację między sobą.
Korpus piechoty morskiej posiada własne lotnictwo, w którym
służy około 35 tys. jego żołnierzy. Najważniejszy samolot to
myśliwsko-szturmowy F/A-18 Hornet (266 egzemplarzy). Dywizjony z
tymi samolotami często służą na amerykańskich lotniskowcach obok
dywizjonów lotnictwa floty, mogą jednak też działać z lotnisk na
lądzie. Korpus posiada też 141 samolotów pionowego startu AV-8B
(Harrier) które mogą operować z amerykańskich okrętów
desantowych typu "Wasp" i "Tarawa". Ponadto korpus ma jeszcze
całą gamę innych samolotów transportowych i pomocniczych, używa
też około 700 różnego rodzaju helikopterów. W najbliższych
latach są plany wprowadzenia do służby samolotu transportowego
pionowego startu V-22 Osprey.
Za datę powstania Korpusu przyjmuje się 10 listopada (Święto
Korpusu) 1775 roku, kiedy to Kongres Kontynentalny podjął
stosowną decyzję. W rzeczywistości zalążki pierwszego batalionu
Marines powstały w połowie grudnia tegoż roku, a w styczniu 1776
pierwszy oddział 230 oficerów i żołnierzy został zaokrętowany na
pokładach pięciu okrętów wojennych. W czerwcu 1776, gdy armia
Waszyngtona poniosła porażkę nad rzeką Hudson, 130 ludzi zeszło
z okrętów i podjęło walkę na lądzie rozpoczynając tym samym
pisanie historii Korpusu. W roku 1794 Kongres zdecydował o
budowie silnej floty handlowej osłanianej przez 6 fregat. Na
każdej z nich miał objąć służbę oddział Marines w liczbie "jeden
żołnierz na każde działo". Wreszcie, 11 lipca 1798, Kongres
podjął uchwałę o powołaniu do życia Korpusu Piechoty Morskiej
Stanów Zjednoczonych (United States Marine Corps, w skrócie
Marines), który w czasie wojny podlegać miał regulaminowi armii
(US Army), ale w czasie służby na morzu podlegał regulaminom
marynarki (US Navy). Ten podwójny system obowiązuje do dziś, a
skutkiem są znaczne straty Korpusu na wszystkich frontach
kolejnych wojen. Pierwszym teatrem działań Korpusu była Ameryka
Środkowa, a więc Meksyk i tzw. "republiki bananowe" (Gwatemala,
Honduras, Kostaryka), gdzie US Marine Corps odgrywał rolę twórcy
amerykańskiej dominacji w tym regionie. W początkach XX wieku
Marines uznani zostali za "first to fight", czyli za formację
pierwszego rzutu. Dlatego też jako pierwsi znaleźli się we
Francji w roku 1917. W tym czasie do Korpusu zaciągnęło się 61
tys. ochotników, z czego ponad 46 tys. przeszło trening na
osławionej wyspie Parris. Ilu Marines zginęło w I wojnie
światowej nie wiadomo, ponieważ rząd Stanów Zjednoczonych nigdy
nie podaje strat własnych. W przededniu II wojny światowej
istniała jedynie kadrowa 1. Dywizja Marines (1.DM) dowodzona
przez weterana poprzednich wojen gen. Alexandra A. Vandergrifta
oraz zalążki 2. i 7. dywizji. Brak było lotnictwa wspierającego
i amfibijnych środków desantowych. Nic więc dziwnego, że Marines
pojawili się na polu bitwy dopiero w sierpniu 1942 roku.
Pierwszym polem bitwy nowoczesnych Marines była wyspa
Guadalcanal w Arch. Solomona, gdzie usadowił się silny garnizon
japoński. 1.DM lądowała na Guadelcanal 7 sierpnia 1942
(pomocnicze lądowania na wyspach Florida i Tulagi). Do
następnego dnia opanowany został Przyl. Lunga na Guadalcanal
oraz nieukończone lotnisko japońskie zwane od tej pory
Lotniskiem Hendersona. Tego samego dnia (8 sierpnia 1942)
admirał Mikawa, dowódca grupy uderzeniowej floty japońskiej
składającej się z 5 ciężkich krążowników, 2 lekkich i
niszczyciela, postanowił zniszczyć amerykańskie okręty
desantowe. Grupa ruszyła w stronę Guadalcanal, ale w drodze
została zauważona przez amerykański samolot dalekiego zwiadu.
Wkrótce doszło do starcia znanego jako bitwa pod Savo, w której
Amerykanie stracili 4 krążowniki. Japońskie straty to
uszkodzenie jednego niszczyciela. Amerykańska flota inwazyjna
wycofała się zostawiając Marines na łasce losu, bez wsparcia
lotniczego. Dopiero pod koniec miesiąca na wyspie wylądowały
pierwsze samoloty. Walki o Guadalcanal trwały do początków
lutego 1943 roku i zakończyły się pierwszym zwycięstwem Marines
w II wojnie światowej. Wraz z powstawaniem nowych dywizji
Marines Korpus przejął główną rolę uderzeniową na wyspach
Pacyfiku biorąc udział we wszystkich ważniejszych operacjach
inwazyjnych , jak lądowania na Tarawa, Peleliu czy Iwo Jima, z
ostatnim akcentem uderzenia na Okinawę w roku 1945. W ciągu
wojny Korpus stracił 19733 zabitych i ponad 67 tys. rannych.
Stanowiąc zaledwie 5% sił amerykańskich użytych w działaniach na
wszystkich frontach poniósł Korpus 10% wszystkich strat sił
zbrojnych USA.
|
